IMAC DOJO logoIMAC DOJO
ป้องกันตัว

พ่อแม่ร่วมฝึกศิลปะการต่อสู้กับลูก ๆ : กิจกรรมครอบครัวอันทรงคุณค่า

วันที่ผมหนักเกือบ 97 กิโลกรัมและนั่งรอลูกอยู่ข้างเบาะ คือวันที่ผมตัดสินใจลงไปฝึกเอง บทความนี้เล่าสิบกว่าปีของครอบครัวศุภพิทักษ์พงษ์ คู่กับงานวิจัยเรื่องออกซิโทซิน การเล่นแบบหยอกล้อ และผลของแรงกดดันจากผู้ปกครอง

คำตอบสั้น ๆ

พ่อแม่ที่ลงฝึกร่วมกับลูกได้มากกว่าการส่งลูกไปเรียน เพราะงานวิจัยพบว่าการฝึกแบบจับล็อกบนพื้นกระตุ้นออกซิโทซินมากกว่าการซ้อมชกเตะ และการเล่นแบบต่อสู้หยอกล้อที่ผู้ใหญ่คุมจังหวะสัมพันธ์กับการกำกับอารมณ์ของเด็ก ที่สำคัญคือพ่อแม่ไม่ต้องเก่งกว่าลูก เพราะการได้ล้มเองบนเบาะคือสิ่งที่ลดแรงกดดันที่พ่อแม่มักเผลอส่งต่อให้ลูกโดยไม่ตั้งใจ

ผู้เขียน
Phoenix
เผยแพร่
ปรับปรุงล่าสุด
แหล่งข้อมูล
7

สรุปประเด็นสำคัญ

  • งานวิจัยในผู้ฝึกยิวยิตสู 68 คนพบว่าออกซิโทซินในน้ำลายเพิ่มขึ้นมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญหลังการจับล็อกบนพื้น เทียบกับการซ้อมชกเตะ
  • การเล่นแบบต่อสู้หยอกล้อระหว่างผู้ใหญ่กับเด็กสัมพันธ์กับการกำกับอารมณ์ แต่ผลขึ้นกับว่าผู้ใหญ่คุมจังหวะได้แค่ไหน ไม่ใช่ว่าเล่นแรงเท่าไรก็ดี
  • ญี่ปุ่นมีคลาสยูโดที่ผู้ปกครองลงฝึกพร้อมลูกจริง จัดโดยหน่วยงานท้องถิ่นและสมาคมยูโด
  • งานศึกษาในไทยด้วยภาพสมองพบว่านักมวยเด็กที่ชกเกิน 5 ปีมีค่าไอคิวเฉลี่ยต่ำกว่ากลุ่มเทียบ ทำให้เกิดข้อเสนอจำกัดอายุขั้นต่ำในการขึ้นชก
  • แรงกดดันจากผู้ปกครองสัมพันธ์กับลัทธิความสมบูรณ์แบบและภาวะหมดไฟในเด็ก การลงไปฝึกเองช่วยลดอีโก้ของพ่อแม่ได้จริง
พ่อแม่และลูกฝึกศิลปะการต่อสู้บนเบาะร่วมกัน
การฝึกร่วมกันเปลี่ยนพ่อแม่จากผู้เฝ้าดูข้างสนามเป็นคู่ซ้อมที่ล้มและลุกไปพร้อมลูก

บทความนี้เขียนจากประสบการณ์ของ Phoenix ผู้ก่อตั้ง IMAC Dojo ในฐานะพ่อและครูผู้สอน ไม่ใช่บุคลากรทางการแพทย์หรือนักจิตวิทยา งานวิจัยที่อ้างถึงใช้เพื่อให้บริบท ไม่ใช่คำรับรองผลลัพธ์สำหรับทุกครอบครัว

ผมยังจำวันที่ตัวเองหนักเกือบ 97 กิโลกรัมได้ดี วันนั้นผมพาลูกทั้งสี่คนไปฝึกศิลปะการต่อสู้แล้วนั่งรอข้างเบาะ รู้สึกเสียเวลาจนตัดสินใจลงไปฝึกด้วยตัวเอง สัปดาห์แรกเจ็บจนเดินขึ้นลงบันไดบ้านแทบไม่ไหว

แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางกว่าสิบปีที่เปลี่ยนทั้งร่างกาย ความสัมพันธ์ในครอบครัว และมุมมองต่อชีวิตของครอบครัวศุภพิทักษ์พงษ์ไปตลอดกาล

สารบัญบทความ

ทำไมการฝึกร่วมกันถึงต่างจากการส่งลูกไปเรียนเฉย ๆ

ถ้ายังไม่แน่ใจว่าผู้ใหญ่เริ่มใหม่ไหวไหม ประสบการณ์ตอนผมเริ่มคาราเต้ตอนอายุ 42 อยู่ในบทความ เริ่มเรียนคาราเต้ตอนอายุ 30-60 ส่วนภาพรวมทุกคอร์สที่เปิดสอนอยู่ดูได้ที่ หน้าหลักสูตรทั้งหมด

ตอนอายุ 39 ปี ผมมีลูกสี่คนแล้ว สิ่งที่พลิกชีวิตผมไม่ใช่การตัดสินใจออกกำลังกาย แต่คือการชวนภรรยาลงฝึกไปพร้อมลูก จนเราเรียนมาแล้วไม่น้อยกว่า 12-15 โรงเรียน หลายวิชา

ความต่างที่ผมสัมผัสได้ชัดคือเมื่อลูกทำท่าไม่ได้อย่างที่หวังหรือกลัวการจับคู่ซ้อม การมีพ่อแม่อยู่บนเบาะเดียวกันทำให้เด็กมีคนช่วยประคองอารมณ์ในจังหวะนั้น ไม่ใช่แค่คนที่รอฟังผลอยู่ข้างสนาม และพ่อแม่เองก็ได้รู้ว่าท่านั้นยากแค่ไหนจริง ๆ ก่อนจะเผลอบอกลูกว่าทำไมทำไม่ได้

กลไกที่ทำให้เบาะฝึกกลายเป็นพื้นที่ผูกพัน

งานวิจัยเรื่อง ศิลปะการต่อสู้กับการหลั่งออกซิโทซิน ตรวจน้ำลายผู้ฝึกยิวยิตสู 68 คนก่อนและหลังซ้อม พบว่าออกซิโทซินเพิ่มขึ้นทันทีหลังการฝึกหนัก และ การจับล็อกบนพื้นทำให้เพิ่มขึ้นมากกว่าการซ้อมชกเตะอย่างมีนัยสำคัญ ผู้วิจัยอธิบายว่ามาจากการสัมผัสทางกายที่ใกล้ชิดและยาวนานกว่า ทั้งนี้เป็นการวัดในผู้ฝึกผู้ใหญ่ ไม่ใช่การวัดความผูกพันระหว่างพ่อแม่กับลูกโดยตรง

อีกกลไกหนึ่งคือการเล่นแบบต่อสู้หยอกล้อที่ทั้งสองฝ่ายยินยอม งานสังเกตการณ์เรื่อง การเล่นต่อสู้หยอกล้อระหว่างพ่อกับลูกและการกำกับความก้าวร้าว พบว่าคุณภาพของการเล่นสำคัญกว่าปริมาณ เมื่อผู้ใหญ่คุมจังหวะและขอบเขตได้ การเล่นแบบนี้สัมพันธ์กับความก้าวร้าวที่น้อยลง แต่ถ้าผู้ใหญ่คุมไม่อยู่ ผลอาจกลับด้าน ในบริบทของโดโจ กติกา กรรมการ และการโค้งคำนับคือสิ่งที่ทำหน้าที่คุมจังหวะนั้นแทน

ลูก ๆ ผมได้เรียนรู้ผ่านช่วงเวลานี้ว่าแพ้แล้วต้องลุกใหม่ ไม่ใช่เรื่องน่าอาย ทักษะการล้มอย่างปลอดภัยที่ใช้ในทุกวิชาที่มีการทุ่ม อ่านเพิ่มได้ที่บทความ อุเคมิ: การล้มอย่างปลอดภัยในยูโด

สิ่งที่ผมอธิบายลูกไม่ได้ในตอนนั้น วิทยาศาสตร์อธิบายได้ชัดกว่า ความรู้สึกตอนกอดลูกหลังฝึกทุ่มกันเสร็จ ต่างจากการนั่งกินข้าวด้วยกันจริง ๆ

บทเรียนจากญี่ปุ่น: ห้องเรียนยูโดที่พ่อแม่ลงเบาะด้วย

ตัวอย่างที่ประกาศเป็นทางการคือ คลาสยูโดผู้ปกครองและเด็กสำหรับผู้เริ่มต้นของเมืองฮิโรชิมะ ซึ่งเปิดรับเด็กตั้งแต่ 5 ขวบถึงระดับประถมพร้อมผู้ปกครองเข้าฝึกด้วยกัน และ คลาสทดลองสำหรับผู้ไม่เคยฝึกของสหพันธ์ยูโดแห่งญี่ปุ่น ที่ให้ผู้เริ่มต้นเข้าร่วมได้โดยไม่ต้องมีชุดยูโด กิจกรรมลักษณะนี้ไม่ได้มุ่งสร้างนักกีฬาโอลิมปิก แต่เป็นการเปิดประตูให้คนทั้งบ้านเข้าถึงยูโดพร้อมกัน

รากฐานที่ผมนำมาใช้จริงคือเรื่องมารยาทและความเคารพ ซึ่งเริ่มตั้งแต่การโค้งคำนับก่อนขึ้นเบาะ ผมเขียนเรื่องนี้ไว้ในบทความ Dojo คืออะไร และจิตวิญญาณบูโด และใช้เป็นแกนของคลาสที่ IMAC Dojo

พ่อแม่ญี่ปุ่นส่วนใหญ่ไม่ได้ฝึกวิชาเดียวกับลูก คลาสแบ่งตามวัยชัดเจน และหลายที่ผู้ปกครองไม่นั่งเฝ้าเพราะกลัวลูกเสียสมาธิ แต่มีข้อยกเว้นที่น่าสนใจคือคลาสยูโดสำหรับผู้ปกครองและเด็กที่ลงฝึกพร้อมกัน

บริบทไทย: จากมวยไทยเพื่อปากท้อง สู่ศิลปะการต่อสู้เพื่อป้องกันตัว

งานศึกษาโดยศูนย์รังสีวินิจฉัยก้าวหน้าและศูนย์วิจัยเพื่อสร้างเสริมความปลอดภัยในเด็ก โรงพยาบาลรามาธิบดี ที่รายงานใน รายงานพิเศษเรื่องผลกระทบต่อสมองของนักมวยเด็ก เปรียบเทียบภาพสมองนักมวยเด็กราว 300 คนกับเด็กที่ไม่ได้ชก 200 คน พบความผิดปกติของเนื้อสมองสีขาวและร่องรอยเลือดออกเล็ก ๆ ในกลุ่มนักมวย และกลุ่มที่ชกเกิน 5 ปีมีค่าไอคิวเฉลี่ยราว 88 ต่ำกว่าค่ามาตรฐานประมาณ 10 จุด ข้อมูลนี้นำไปสู่ข้อเสนอให้จำกัดอายุขั้นต่ำของการขึ้นชกแบบตัดสินแพ้ชนะ

ทุกวันนี้มวยไทยในเมืองแปรสภาพเป็นกิจกรรมสุขภาพที่พ่อแม่เรียนคู่กับลูกได้ ส่วนเทควันโดกลายเป็นตัวเลือกยอดนิยมของครอบครัวไทยตั้งแต่ระดับอนุบาล เพราะผู้ปกครองมองว่าเป็นเกราะป้องกันเหตุร้ายและป้องกันถูก Bully ข้อสังเกตนี้มาจากสิ่งที่ผมเห็นในวงการ ไม่ใช่ตัวเลขสำรวจ และการเปรียบเทียบระหว่างวิชาสำหรับเด็กอ่านต่อได้ที่ คาราเต้กับเทควันโดสำหรับเด็ก

มิติมวยไทยแบบดั้งเดิมศิลปะการต่อสู้ยุคใหม่สำหรับครอบครัว
วัตถุประสงค์รายได้ของครอบครัวและการเลื่อนสถานะสุขภาพ กิจกรรมครอบครัว และทักษะป้องกันตัว
อายุเริ่มต้นเริ่มขึ้นชกจริงตั้งแต่วัยเด็กเริ่มได้ทุกวัย โดยแยกระดับการปะทะตามวัย
ความเสี่ยงยอมรับการปะทะที่ศีรษะซ้ำ ๆ แลกกับรายได้เน้นพื้นที่ฝึกที่ควบคุมแรง ไม่เร่งการปะทะจริง

สำหรับพ่อแม่ที่สนใจเรื่องการรับมือความรุนแรงในโรงเรียนโดยเฉพาะ ผมเขียนแยกไว้อีกบทความพร้อมแบบประเมินสำหรับครอบครัวที่ ลดความรุนแรงในโรงเรียนด้วยศิลปะการป้องกันตัวที่เหมาะสม และ แบบประเมินปัญหาที่เจอในโรงเรียน

สังคมไทยเดินทางต่างจากญี่ปุ่นชัดเจน มวยไทยดั้งเดิมเคยเป็นทางเลือกทางเศรษฐกิจของเด็กชนบทที่เริ่มขึ้นชกตั้งแต่อายุน้อย เงินรางวัลต่อไฟต์มีความหมายมากกับรายได้ของครอบครัว

ดาบสองคม: เมื่อความคาดหวังของพ่อแม่ทำร้ายลูกโดยไม่ตั้งใจ

งานวิจัยเรื่อง บทบาทของลัทธิความสมบูรณ์แบบระหว่างการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองกับผลงานของนักกีฬาเยาวชน พบว่าแรงกดดันจากผู้ปกครองเป็นตัวทำนายทั้งการไล่ตามความสมบูรณ์แบบและปฏิกิริยาทางลบเมื่อทำได้ไม่ดี ขณะที่ รายงานทางคลินิกเรื่องการฝึกหนักเกินและภาวะหมดไฟในนักกีฬาเยาวชน จากสมาคมกุมารแพทย์อเมริกันระบุว่าการฝึกหนักเกินและขาดช่วงพักสัมพันธ์กับภาวะหมดไฟและการเลิกเล่น

ตัวเลขที่ถูกอ้างบ่อยว่าเยาวชนราวร้อยละ 70 เลิกเล่นกีฬาก่อนอายุ 13 มาจากผลสำรวจขององค์กรกีฬาเยาวชนแห่งหนึ่งในสหรัฐ และภายหลังถูกตั้งคำถามว่าไม่มีที่มาที่ตรวจสอบย้อนกลับได้ ผมจึงไม่ใช้ตัวเลขนี้เป็นข้อสรุป แต่ใช้เป็นเครื่องเตือนใจว่าเด็กเลิกเพราะหมดสนุกได้จริง และช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดคือตอนนั่งรถกลับบ้านหลังแข่ง

การลงไปฝึกร่วมกับลูกบนเบาะเป็นทางแก้ที่ผมเชื่อที่สุด เพราะมันบังคับให้พ่อแม่เจอความล้มเหลวด้วยตัวเองก่อน แล้วอีโก้จะลดลงเอง

ผมเคยเจอครูหลายคนบอกว่าวิชาตัวเองดีที่สุด แต่ผมเชื่อว่าทุกวิชาดีในบริบทของมัน สิ่งที่อันตรายกว่าการเลือกวิชาผิดคือพฤติกรรมของผู้ปกครองเอง

เริ่มต้นแบบครอบครัวอย่างไรให้ไปได้ไกล

ตารางเรียนและค่าเรียนของทุกคอร์สอยู่ในหน้าเดียวที่ ตารางเรียนและค่าเรียน ส่วนคลาสยูโดสำหรับผู้เริ่มต้นดูได้ที่ คอร์สยูโด

ดูตาราง ค่าเรียน และรูปแบบคลาสที่พ่อแม่กับลูกเรียนด้วยกันได้

ผมแนะนำให้เริ่มจากคลาสที่พ่อแม่เข้าร่วมได้จริง ไม่ใช่แค่ที่นั่งรอ ถามครูตรง ๆ ว่าผู้ใหญ่ที่ไม่มีพื้นฐานเริ่มอย่างไร เด็กเล็กแยกระดับการปะทะอย่างไร และถ้าวันไหนลูกไม่พร้อมจะหยุดได้ไหม คำตอบสามข้อนี้บอกวัฒนธรรมของโรงเรียนได้มากกว่าถ้วยรางวัลในตู้

ตลอดสิบกว่าปีที่ครอบครัวศุภพิทักษ์พงษ์ลงทุนกับการเรียนศิลปะการต่อสู้หลายแขนง สิ่งที่ผมได้กลับมาไม่ใช่แค่สุขภาพของผมกับภรรยา แต่คือความมั่นใจว่าลูก ๆ มีทักษะป้องกันตัวติดตัว ผมจึงตั้ง IMAC Dojo ขึ้นเพื่อถ่ายทอดสิ่งที่ครอบครัวเราเรียนรู้มา เพราะการฝึกไม่เคยเป็นเรื่องของวิชาใดวิชาหนึ่ง แต่เป็นเส้นทางที่พ่อแม่และลูกล้มแล้วลุกไปด้วยกัน

แหล่งข้อมูลและอ่านเพิ่มเติม

  1. Martial arts increase oxytocin productionScientific Reportsแหล่งอ้างอิงเข้าถึง 9 ส.ค. 2569
  2. Rough-and-tumble play and the regulation of aggressionPubMedแหล่งอ้างอิงเข้าถึง 9 ส.ค. 2569
  3. คลาสยูโดผู้ปกครองและเด็กสำหรับผู้เริ่มต้นเมืองฮิโรชิมะแหล่งอ้างอิงเข้าถึง 9 ส.ค. 2569
  4. คลาสทดลองยูโดสำหรับผู้ไม่เคยฝึกสหพันธ์ยูโดแห่งญี่ปุ่นแหล่งอ้างอิงเข้าถึง 9 ส.ค. 2569
  5. One head punch too manyBangkok Postแหล่งอ้างอิงเข้าถึง 9 ส.ค. 2569
  6. Overuse injuries, overtraining, and burnout in child and adolescent athletesAmerican Academy of Pediatrics (PubMed)แหล่งอ้างอิงเข้าถึง 9 ส.ค. 2569
  7. The mediating role of perfectionism in parental involvement and young athletes' performanceScientific Reportsแหล่งอ้างอิงเข้าถึง 9 ส.ค. 2569

คำถามที่พบบ่อย

พ่อแม่ควรฝึกศิลปะการต่อสู้กับลูกไหม?

ถ้าสุขภาพเอื้อ ควรลองอย่างยิ่ง ไม่จำเป็นต้องเก่งหรือเรียนรู้เร็วเท่าลูก สิ่งที่มีค่าคือการเป็นแบบอย่างและอยู่ร่วมในจังหวะที่ลูกทำไม่ได้ ผู้ที่มีโรคประจำตัวหรืออาการเจ็บเดิมควรปรึกษาแพทย์และแจ้งครูก่อนเริ่ม

มีศิลปะการต่อสู้ไหนเหมาะกับเด็กบ้าง?

ไม่มีวิชาเดียวที่เหมาะกับเด็กทุกคน วิชาที่เน้นการทรงตัวและวินัยเหมาะกับเด็กเล็ก ส่วนวิชาที่เน้นการจับล็อกช่วยให้เด็กตัวเล็กใช้เทคนิคแทนแรงได้ สิ่งที่ควรดูมากกว่าชื่อวิชาคือครูจัดลำดับการปะทะตามวัยอย่างไร

ทำไมต้องฝึกศิลปะการต่อสู้ในครอบครัว?

เพราะเป็นกิจกรรมที่ทั้งบ้านทำพร้อมกันได้จริงและมีการสัมผัสทางกายที่งานวิจัยพบว่าสัมพันธ์กับการหลั่งออกซิโทซิน อีกทั้งยังทำให้พ่อแม่เข้าใจความยากของสิ่งที่ลูกกำลังฝึก ไม่ใช่ประเมินจากผลลัพธ์อย่างเดียว

วิธีการสอนศิลปะการต่อสู้ให้ลูกที่ปลอดภัยคืออะไร?

เลือกโรงเรียนที่สอนการล้มและการป้องกันตัวก่อนการปะทะ แยกระดับความแรงตามวัย และให้เด็กหยุดได้เมื่อไม่พร้อมโดยไม่ถูกกดดัน ที่สำคัญคือระวังแรงกดดันของผู้ปกครองเอง ซึ่งงานวิจัยชี้ว่าสัมพันธ์กับความวิตกกังวลและภาวะหมดไฟของเด็ก

อยากเริ่มเรียนศิลปะการต่อสู้?

ส่งข้อความหา IMAC Dojo เพื่อปรึกษาว่าหลักสูตรไหนเหมาะกับอายุ เป้าหมาย และพื้นฐานของผู้เรียน

สอบถามผ่าน LINE Official
สอบถามผ่าน LINE Official