วิชาคาราเต้ Shinkyokushin Karate ในญี่ปุ่น สู่ประเทศไทย

Kyokushin Karate เริ่มจากแนวทางของ Masutatsu Oyama และเป็นรากสำคัญของคาราเต้ฟูลคอนแทค หลังท่านเสียชีวิตในปี 1994 องค์กรเดิมเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านด้านผู้สืบทอด การบริหาร และสิทธิในชื่อ

บทความนี้ไม่ตัดสินว่าองค์กรใดเป็นเจ้าของแก่นวิชา แต่ใช้ช่วงเปลี่ยนผ่านนั้นอธิบายว่าทำไมทุกวันนี้จึงมีหลายองค์กรที่สืบทอดราก Kyokushin โดยมีโครงสร้างของตนเอง

ข้อพิพาทในญี่ปุ่นมีทั้งมิติการสืบทอดองค์กร ชื่อ และเครื่องหมายการค้า รายละเอียดทางกฎหมายซับซ้อนและคำแปลบางชุดไม่ใช่เอกสารศาลฉบับสมบูรณ์ จึงควรอ่านอย่างระมัดระวัง

สิ่งที่สรุปได้โดยไม่ขยายเกินหลักฐานคือ ช่วงหลังปี 1994 ทำให้กลุ่มผู้ฝึกและผู้ดูแลสาขาต้องสร้างโครงสร้างใหม่หลายแนวทาง และเป็นบริบทก่อนการใช้อัตลักษณ์ Shinkyokushinkai

ในปี 2003 กลุ่มภายใต้การนำของ Kenji Midori ใช้ชื่อ World Karate Organization Shinkyokushinkai เพื่อสร้างอัตลักษณ์องค์กรที่ชัดเจนขึ้น คำว่า Shin หรือ 新 สื่อถึงการเริ่มบทใหม่

ผู้ที่ต้องการประวัติ Mas Oyama, Kenji Midori และความหมายของ Kokoro แบบละเอียด สามารถอ่านบทความประวัติที่แยกไว้ เพื่อไม่ให้บทความนี้ซ้ำกับหัวข้อประวัติทั้งหมด

สิ่งที่ทำให้ชินเคียวคุชินไคโดดเด่นในสายตาผม คือความกล้าในการผลักดันองค์กรให้เดินหน้าสู่ความเป็นกีฬาอาชีพเต็มรูปแบบ ผมติดตามข่าวคราวของรายการแข่งขันระดับโลกที่จัดโดยสำนักงานใหญ่ที่ญี่ปุ่นมาหลายปี และต้องยอมรับว่าความทะเยอทะยานของเคนจิ มิโดริในการยกระดับคาราเต้ฟูลคอนแทคให้กลายเป็นกีฬาที่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจนั้นน่าทึ่งมาก รายการ Karate Champion of Champions ที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในกรุงโตเกียว มีเงินรางวัลรวมสูงถึง 30 ล้านเยน ซึ่งถือเป็นตัวเลขที่สูงที่สุดในโลกของวงการคาราเต้แบบ Full Contact

การลงทุนขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่เป็นยุทธศาสตร์ที่วางไว้อย่างรอบคอบเพื่อดึงดูดนักสู้ฝีมือดีจากทั่วโลกให้เข้ามาสู่เวทีของชินเคียวคุชินไค เพราะในโลกของศิลปะการต่อสู้ นักสู้ระดับหัวกะทิย่อมมองหาสังเวียนที่มีมาตรฐาน มีเงินรางวัลจูงใจ และมีการถ่ายทอดสดผ่านสื่อระดับนานาชาติ เมื่อมีนักสู้ระดับโลกเข้ามา ก็ยิ่งดึงดูดผู้ฝึกใหม่ให้อยากเข้ามาเรียนรู้ในสายนี้มากขึ้นตามไปด้วย เป็นวงจรที่หมุนต่อเนื่องกันไม่หยุด และนี่คือเหตุผลหนึ่งที่ผมตัดสินใจเลือกสังกัดนี้ให้กับลูกศิษย์ของผมในเมืองไทย เพราะเมื่อวันหนึ่งลูกศิษย์เก่งพอ พวกเขาจะมีเวทีระดับโลกรองรับ ไม่ใช่แค่การแข่งขันในประเทศเท่านั้น

อีกหนึ่งประเด็นที่ผมติดตามด้วยความสนใจเป็นพิเศษคือความพยายามของวงการคาราเต้ญี่ปุ่นในการผลักดันกีฬาชนิดนี้ให้เข้าสู่มหกรรมโอลิมปิก แม้คาราเต้จะได้เข้าร่วมแข่งขันในโอลิมปิกโตเกียว 2020 ไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่รูปแบบที่ใช้ในโอลิมปิกกลับเป็นคาราเต้แบบ WKF ที่เน้นระบบให้คะแนน (Point System) ไม่ใช่คาราเต้แบบฟูลคอนแทคที่สัมผัสจริงตามแบบเคียวคุชินหรือชินเคียวคุชิน ซึ่งผู้ฝึกฟูลคอนแทคทั่วโลกจำนวนไม่น้อยรู้สึกเสียดาย เพราะพวกเขามองว่าการต่อสู้แบบสัมผัสจริงคือแก่นแท้ของคำว่า "คาราเต้" ที่แปลว่ามือเปล่าอย่างแท้จริง

องค์กรชินเคียวคุชินไคภายใต้การนำของมิโดริได้ทำงานร่วมกับสหพันธ์คาราเต้ฟูลคอนแทคแห่งประเทศญี่ปุ่น หรือ JFKO เพื่อผลักดันให้คาราเต้แบบสัมผัสจริงได้รับการยอมรับในระดับสมาคมกีฬาแห่งชาติ และสร้างเส้นทางไปสู่การเป็นกีฬาสาธิตหรือกีฬาหลักในโอลิมปิกครั้งต่อ ๆ ไป แต่ความพยายามนี้ต้องเผชิญกับอุปสรรคสำคัญ คือการที่คาราเต้ในญี่ปุ่นมีหลายองค์กรและหลายกติกา ทำให้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลเลือกใช้ระบบ WKF ที่มีมาตรฐานเป็นหนึ่งเดียวและควบคุมการบาดเจ็บได้ง่ายกว่า ผมมองว่าเรื่องนี้น่าเสียดายในเชิงประวัติศาสตร์กีฬา แต่ในทางกลับกัน การไม่ได้เข้าสู่โอลิมปิกก็อาจเป็นข้อดีในบางมุม เพราะทำให้ชินเคียวคุชินไคยังคงรักษาความเข้มข้นของกฎการแข่งขันแบบดั้งเดิมไว้ได้ โดยไม่ต้องปรับกฎให้ "นิ่มลง" เพื่อให้เข้ากับมาตรฐานสากลที่คณะกรรมการโอลิมปิกกำหนด

หน้าองค์กรของ WKO ระบุว่า ณ เดือนมีนาคม 2021 มีสมาชิกจดทะเบียน 100,000 คนใน 102 ประเทศและภูมิภาค ตัวเลขนี้มีวันที่กำกับและไม่ควรแปลงเป็นจำนวนโดโจปัจจุบันโดยไม่มีแหล่งข้อมูลใหม่

ระบบสอบและ Kumite แตกต่างตามระดับ ประเทศ และเกณฑ์ปัจจุบัน ผู้เรียนควรถามผู้สอนถึงข้อกำหนดของรอบสอบจริง แทนการใช้ตัวเลขการต่อสู้ชุดเดียวเป็นเกณฑ์ตายตัวสำหรับทุกระดับ

ผมอยากเล่าเรื่องส่วนตัวของครอบครัวผมให้ท่านผู้อ่านฟังต่อ เพราะผมเชื่อว่าเรื่องนี้จะช่วยให้ท่านเข้าใจภาพรวมของวงการคาราเต้ในประเทศไทยได้ดีขึ้น จุดเริ่มต้นของครอบครัวเราไม่ได้เริ่มที่ชินเคียวคุชินไค แต่เริ่มที่สำนัก IKO Kyokushin หรือ International Karate Organization Kyokushinkaikan ซึ่งเป็นอีกหนึ่งองค์กรหลักที่สืบทอดวิชาคาราเต้สายเคียวคุชินเช่นกัน โดยการเรียนการสอนในประเทศไทยขณะนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลจาก Shihan ที่เดินทางมาจากประเทศสิงคโปร์เป็นระยะ ๆ ตอนนั้นผมพาภรรยาและลูกทั้งสี่คนไปฝึกด้วยความคิดง่าย ๆ แค่อยากให้ครอบครัวเรามีวินัย มีร่างกายที่แข็งแรง และรู้จักป้องกันตัวเองได้บ้าง ไม่คิดเลยว่าตัวผมเองจะกลายเป็นคนหนึ่งที่หลงรักในปรัชญาของศิลปะการต่อสู้แขนงนี้ไปด้วย

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ด้วยเหตุผลทางด้านแนวทางการเรียนการสอนและรูปแบบการถ่ายทอดความรู้ที่ตรงกับสิ่งที่ครอบครัวเรามองหามากกว่า ผมจึงมีโอกาสได้ทำความรู้จักและเปลี่ยนมาฝึกฝนในสังกัด WKO Shinkyokushinkai หรือ World Karate Organization Shinkyokushinkai ซึ่งอย่างที่ผมได้เล่าไปแล้วในช่วงต้นของบทความนี้ คือองค์กรที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ญี่ปุ่นเป็นศูนย์กลางของมาตรฐาน และมี Shihan Frank Nagashima เป็นผู้ดูแลรับผิดชอบการเรียนการสอนของสำนัก Karate Shinkyokushin Thailand ในประเทศไทยโดยตรง

สิ่งที่ผมสัมผัสได้อย่างชัดเจนในช่วงเปลี่ยนผ่านนี้คือความแตกต่างของบริบทการเรียนการสอนระหว่างครูชาวไทยกับครูชาวญี่ปุ่น แม้เทคนิคพื้นฐานจะเหมือนกัน แต่วิธีการอธิบาย วิธีการสร้างความเข้าใจ และวิธีการเข้าถึงจิตใจของนักเรียนนั้นมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ครูชาวญี่ปุ่นมักเน้นความเข้มงวดในระเบียบวินัยแบบดั้งเดิม ส่วนครูชาวไทยจะมีความละมุนละม่อมในการอธิบายเหตุผลเบื้องหลังของแต่ละท่วงท่า ผมมองว่าทั้งสองแนวทางมีคุณค่าในตัวเอง และนี่คือจุดที่ทำให้ผมเริ่มคิดว่า ถ้าเราสามารถผสมผสานความเข้มข้นแบบญี่ปุ่นกับความเข้าใจในบริบทของคนไทยเข้าด้วยกันได้ เราจะสามารถสร้างการเรียนการสอนที่ดีที่สุดสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ชาวไทยได้จริง

ครอบครัวเราทุกคนตั้งใจฝึกฝนกันอย่างต่อเนื่องมาหลายปี ทั้งผม ภรรยา และลูกทั้งสี่คน จนกระทั่งทุกคนในบ้านผมสามารถผ่านการทดสอบและได้รับสายดำครบทุกคน ซึ่งผมยังจำความรู้สึกวันที่ยืนเรียงแถวรับผ้าคาดเอวสีดำต่อหน้า Shihan Frank Nagashima ได้อย่างชัดเจน มันไม่ใช่ความรู้สึกภาคภูมิใจแบบที่คนทั่วไปคิดว่าคือชัยชนะเหนือใคร แต่เป็นความรู้สึกโล่งใจปนกับความเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า สายดำผืนนี้ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของการเรียนรู้ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของหน้าที่ใหม่ที่หนักหน่วงกว่าเดิม เพราะในปรัชญาของคาราเต้สายเคียวคุชินทุกแขนง สายดำหมายถึงการเริ่มต้นเป็น "ผู้สอน" ที่ต้องรับผิดชอบต่อคนรุ่นหลัง ไม่ใช่การจบหลักสูตรแล้วเก็บของกลับบ้าน

ด้วยความไว้วางใจที่ Shihan Frank Nagashima มอบให้ และด้วยความสัมพันธ์ที่สร้างมาอย่างต่อเนื่องหลายปีในนาม Karate Shinkyokushin Thailand ผมจึงได้รับโอกาสให้เปิดโดโจของตัวเองอย่างเป็นทางการ ภายใต้ชื่อ IMAC Dojo ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ลาดพร้าว 101 หรือที่ผู้ปกครองหลายท่านรู้จักกันในชื่อ Shinkyokushin Karate Ladprao 101 ผมเลือกพื้นที่นี้เพราะมันอยู่ใกล้กับชุมชนที่มีเด็กและครอบครัววัยทำงานอาศัยอยู่หนาแน่น เดินทางสะดวก และที่สำคัญคือมันเป็นย่านที่ผมคุ้นเคยมานานหลายสิบปี ผมอยากให้คนในย่านนี้มีตัวเลือกในการฝึกคาราเต้แบบฟูลคอนแทคที่ได้มาตรฐานสากลจริง ๆ ไม่ใช่แค่การเรียนคาราเต้แบบผิวเผินเพื่อเอาไว้คุยหรือใส่ชุดถ่ายรูปสวย ๆ ลงโซเชียลมีเดียเท่านั้น

สิ่งที่ผมยึดถือมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เปิด IMAC Dojo คือหลักการ "คนไทยสอนคนไทย" แต่ยังคงรักษามาตรฐานการฝึกฝนแบบ Traditional ให้ใกล้เคียงกับประเทศญี่ปุ่นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมมองว่านี่คือจุดสมดุลที่สำคัญมาก เพราะถ้าเราลดมาตรฐานลงเพื่อให้คนไทยรู้สึกสบายใจมากเกินไป คุณค่าและความเข้มข้นของ Shinkyokushin Karate ก็จะหายไป แต่ถ้าเราเข้มงวดแบบญี่ปุ่นแท้ ๆ โดยไม่ปรับให้เข้ากับบริบทและจิตวิทยาของคนไทย นักเรียนก็จะรู้สึกกดดันเกินไปจนเลิกฝึกไปกลางทาง ผมจึงพยายามหาจุดกึ่งกลางที่ทำให้เด็กไทยและผู้ใหญ่ไทยสามารถเข้าใจแก่นแท้ของศิลปะการต่อสู้แขนงนี้ได้อย่างลึกซึ้ง โดยไม่รู้สึกแปลกแยกหรือถูกบังคับจนเกินไป

ผมได้รับคำถามนี้บ่อยมากจากผู้ปกครองที่พาลูกมาสมัครเรียนที่ IMAC Dojo นั่นคือ "Shinkyokushin Karate กับคาราเต้ Kyokushin สายอื่นต่างกันอย่างไร" และผมมองว่าคำถามนี้สำคัญมากพอที่จะต้องอธิบายให้ชัดเจน เพราะในโลกความเป็นจริง คำว่าเคียวคุชินในวันนี้มีหลายองค์กรที่ดูแลเครือข่ายของตัวเองอยู่ ได้แก่ IKO1, IKO Matsushima, Kyokushin-kan และ WKO Shinkyokushinkai ที่นำโดยเคนจิ มิโดริ ซึ่งเป็นองค์กรที่ผมและครอบครัวเลือกฝึกฝนอยู่ในปัจจุบัน ผมขอเรียนตามตรงว่าทุกองค์กรล้วนมีปรมาจารย์ที่เก่งกาจและมีคุณูปการต่อวงการทั้งสิ้น การเลือกสังกัดจึงเป็นเรื่องของความเหมาะสมกับเป้าหมายของแต่ละครอบครัวมากกว่าเรื่องดีหรือไม่ดี

ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดในสายตาผมไม่ใช่แค่เรื่องชื่อองค์กรหรือสัญลักษณ์บนหน้าอกเสื้อ แต่คือเรื่องของ "ระบบสนับสนุนระดับนานาชาติ" และ "มาตรฐานการแข่งขันระดับโลก" ผมเคยไปดูงานสัมมนาและการแข่งขันของหลายองค์กร และพบว่า WKO Shinkyokushinkai มีความได้เปรียบอย่างชัดเจนในเรื่องของขนาดเครือข่าย จำนวนโดโจที่ครอบคลุมกว่า 100 ประเทศ และการจัดทัวร์นาเมนต์ระดับอาชีพที่มีเงินรางวัลสูงที่สุดในโลกของคาราเต้แบบฟูลคอนแทค นอกจากนี้ ระบบการรับรองสายดำและการตรวจสอบมาตรฐานผู้สอนของ WKO Shinkyokushinkai ยังมีความโปร่งใสและเข้มงวดในระดับที่ผมมั่นใจได้ว่า เมื่อนักเรียนของผมได้สายดำ พวกเขาจะได้รับการยอมรับในระดับสากลอย่างแท้จริง เพราะทุกสายดำที่ออกจาก IMAC Dojo ต้องผ่านการรับรองและขึ้นทะเบียนกับสำนักงานใหญ่ที่ญี่ปุ่นผ่านสายบังคับบัญชาของ Karate Shinkyokushin Thailand อย่างถูกต้องตามระบบ ไม่มีการลัดขั้นตอนหรือมอบสายด้วยดุลยพินิจส่วนตัวของผู้สอนคนใดคนหนึ่งโดยพลการ

ผมมักอธิบายให้ผู้ปกครองฟังด้วยคำง่าย ๆ ว่า การเลือกโดโจไม่ใช่การเลือกเพราะชื่อฟังดูอลังการหรือโลโก้สวยงามบนหน้าอกเสื้อ แต่ต้องดูที่ "สายบังคับบัญชา" ว่าผู้สอนคนนั้นเชื่อมโยงกับองค์กรระดับโลกในรูปแบบใด ได้รับการรับรองจากใคร และมีระบบตรวจสอบคุณภาพการสอนอย่างต่อเนื่องหรือไม่ เพราะในเมืองไทยเองก็มีโรงเรียนคาราเต้จำนวนไม่น้อยที่ใช้คำว่าเคียวคุชินหรือฟูลคอนแทคในการโฆษณา แต่ยังไม่ได้เชื่อมโยงกับองค์กรต้นสังกัดในญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ ซึ่งไม่ได้แปลว่าโรงเรียนเหล่านั้นสอนไม่ดี แต่ผู้ปกครองควรมีข้อมูลที่ครบถ้วนก่อนตัดสินใจ เพื่อให้ลูกหลานได้รับสิ่งที่คุ้มค่ากับเวลาและความตั้งใจที่ทุ่มเทลงไป

Kenji Midori เป็นประธาน WKO Shinkyokushinkai และสื่อสารทิศทางองค์กรผ่านเรื่องการพัฒนาเยาวชน การช่วยเหลือสังคม และการแลกเปลี่ยนนานาชาติ

บทความนี้จึงเน้นบทบาทผู้นำที่ตรวจสอบได้จาก WKO ส่วนรายละเอียดชีวประวัติและผลงานการแข่งขันอ่านต่อได้ในบทความประวัติ Shinkyokushinkai ของเว็บไซต์

การเปลี่ยนผ่านผู้นำขององค์กรเกิดขึ้นในบริบทหลังการจากไปของ Mas Oyama และการจัดโครงสร้างใหม่หลายช่วง แทนที่จะสรุปด้วยรายชื่อและวันที่จากเอกสารรอง บทความนี้ยึดสถานะปัจจุบันที่ WKO ระบุว่า Kenji Midori เป็นประธาน

สิ่งที่เกี่ยวข้องกับผู้เรียนในไทยมากกว่าคือมาตรฐานที่ใช้จริงในคลาส การตรวจสอบครูผู้สอน และเส้นทางสอบที่อธิบายได้ชัดเจน

หลายท่านที่เข้ามาปรึกษาผมที่ IMAC Dojo มักถามด้วยความสงสัยว่า เทคนิคการต่อสู้ Shinkyokushin Karate แตกต่างจากคาราเต้ที่เคยเห็นในภาพยนตร์หรือคาราเต้แบบ WKF ที่เล่นกันในโอลิมปิกอย่างไร ผมมักอธิบายด้วยหลักการง่าย ๆ สามข้อที่เป็นเสาหลักของสายนี้ นั่นคือ Kumite หรือการต่อสู้แบบสัมผัสจริง, Kihon หรือพื้นฐานที่ต้องฝึกซ้ำนับพันครั้งจนกลายเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกาย และ Kata หรือชุดท่ารำที่บรรจุปรัชญาการต่อสู้ไว้ในทุกจังหวะการเคลื่อนไหว

จุดที่ทำให้ Shinkyokushin Karate แตกต่างจากคาราเต้สายอื่นอย่างชัดเจนที่สุดคือกฎการแข่งขันแบบฟูลคอนแทค ที่อนุญาตให้นักสู้ใช้แรงปะทะเต็มที่ในการเตะและทุบด้วยมือไปที่ลำตัว รวมถึงการเตะเข้าที่ศีรษะได้ ยกเว้นการชกด้วยหมัดตรงเข้าที่ใบหน้าซึ่งยังคงเป็นข้อห้ามตามกฎดั้งเดิม ผมมองว่านี่คือจุดสมดุลที่ชาญฉลาดมาก เพราะมันทำให้นักสู้ต้องพัฒนาเทคนิคการเตะและการทุบลำตัวที่มีพลังจริง ไม่ใช่แค่การแตะเบา ๆ เพื่อเก็บคะแนน ในขณะเดียวกันก็ยังคงความปลอดภัยของศีรษะไว้ในระดับหนึ่ง เพื่อไม่ให้เกิดการบาดเจ็บรุนแรงจนเกินไปสำหรับนักเรียนทั่วไปที่ไม่ได้มุ่งเป็นนักสู้อาชีพ

ในแง่ของเทคนิคเฉพาะทาง ผมสอนลูกศิษย์ของผมให้เข้าใจว่า Shinkyokushin Karate ให้ความสำคัญกับท่ายืนที่มั่นคงเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะท่า Kiba Dachi หรือท่ายืนม้าที่ต้องฝึกจนขาแข็งแรงพอจะรับแรงกระแทกได้โดยไม่เสียสมดุล เพราะในการต่อสู้จริง หากท่ายืนไม่มั่นคง ต่อให้เทคนิคการโจมตีจะสวยงามแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ เนื่องจากคู่ต่อสู้สามารถผลักหรือเตะให้เสียหลักได้ง่าย นอกจากนี้เทคนิคการเตะแบบ Mawashi Geri หรือเตะเฉียงที่ใช้สะโพกหมุนสร้างพลัง และ Mae Geri หรือเตะตรงที่เน้นความเร็วในการทะลุเข้าหาเป้าหมาย ก็เป็นเทคนิคหลักที่นักเรียนทุกคนต้องฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าร่างกายจะจดจำได้เอง โดยไม่ต้องคิดตามขั้นตอนอีกต่อไป

สิ่งที่ผมอยากเน้นย้ำเป็นพิเศษคือ การฝึก Shinkyokushin Karate ไม่ใช่แค่การฝึกร่างกายให้แข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว แต่รวมถึงการฝึกจิตใจให้สงบนิ่งภายใต้แรงกดดัน ผมเคยเห็นเด็กหลายคนที่ตอนแรกกลัวการปะทะจนร้องไห้ในสัปดาห์แรก ๆ ของการฝึก แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน พวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความกลัวที่เคยมีจะถูกแทนที่ด้วยความมั่นใจ ไม่ใช่เพราะพวกเขาเก่งขึ้นจนไม่กลัวความเจ็บอีกต่อไป แต่เพราะพวกเขาเรียนรู้ที่จะอยู่กับความรู้สึกนั้นได้อย่างมีสติ นี่คือสิ่งที่ผมเรียกว่า "ของขวัญที่แท้จริง" ของ Shinkyokushin Karate เพราะในโลกที่เด็กรุ่นใหม่เติบโตมาพร้อมความสะดวกสบายจนไม่ค่อยได้เผชิญกับความยากลำบากจริง ๆ การฝึกคาราเต้ฟูลคอนแทคจึงกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยแห่งหนึ่งที่พวกเขาจะได้เรียนรู้ว่า ความยากไม่ใช่สิ่งที่ต้องหลบหนี แต่เป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้ที่จะจัดการกับมันให้ได้

หลายท่านที่ไม่เคยสัมผัสศิลปะการต่อสู้แขนงนี้มาก่อนมักถามผมว่า วิธีฝึกคาราเต้ Shinkyokushin เริ่มต้นอย่างไร และผมมักตอบด้วยความจริงใจว่า ไม่มีทางลัดใด ๆ ทั้งสิ้น ทุกคนไม่ว่าจะเป็นเด็กอายุห้าขวบหรือผู้ใหญ่วัยกลางคนที่เพิ่งเริ่มต้น ต้องผ่านกระบวนการเดียวกันหมด นั่นคือการฝึก Kihon หรือพื้นฐานอย่างซ้ำ ๆ จนกว่าร่างกายจะจดจำได้เอง ในช่วงสัปดาห์แรก ๆ ของการฝึก ผมจะไม่รีบสอนเทคนิคการต่อสู้ที่ซับซ้อนเลย แต่จะเน้นเรื่องการยืน การหายใจ และมารยาทในโดโจก่อนเป็นอันดับแรก เพราะผมเชื่อว่าถ้าพื้นฐานทางร่างกายและจิตใจไม่มั่นคง ต่อให้สอนเทคนิคขั้นสูงไปก็ไม่มีประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นอาจนำไปสู่การบาดเจ็บที่ไม่จำเป็นด้วยซ้ำ

ขั้นตอนแรกที่นักเรียนใหม่ทุกคนต้องเรียนรู้คือการโค้งคำนับ หรือ Rei ก่อนเข้าและออกจากพื้นที่ฝึก ซึ่งไม่ใช่แค่พิธีกรรมที่ทำตาม ๆ กันไปโดยไม่มีความหมาย แต่เป็นการฝึกจิตใจให้เคารพสถานที่ เคารพครูผู้สอน และเคารพเพื่อนร่วมฝึกไปพร้อมกัน หลังจากนั้นผมจะเริ่มสอนท่ายืนพื้นฐานอย่าง Zenkutsu Dachi หรือท่ายืนหน้า และ Kiba Dachi หรือท่ายืนม้าที่ผมได้กล่าวถึงไปแล้วก่อนหน้านี้ ซึ่งนักเรียนใหม่มักบ่นว่าปวดขามากในช่วงสัปดาห์แรก ๆ แต่ผมมักบอกพวกเขาว่าความเมื่อยล้านี้แหละคือสัญญาณว่าร่างกายกำลังปรับตัวและสร้างความแข็งแรงใหม่ขึ้นมา

หลังจากท่ายืนเริ่มมั่นคงแล้ว ผมจะค่อย ๆ เพิ่มเทคนิคการชกและการเตะพื้นฐานเข้าไปทีละอย่าง เริ่มจากการชกตรงด้วยหมัดตั้ง ตามด้วยเตะตรง และค่อย ๆ ไต่ระดับความซับซ้อนขึ้นไปเรื่อย ๆ ตามความก้าวหน้าของแต่ละคน สิ่งสำคัญที่ผมย้ำกับผู้ปกครองเสมอคือ อย่าเปรียบเทียบความก้าวหน้าของลูกตัวเองกับเด็กคนอื่นในคลาสเดียวกัน เพราะร่างกายและจิตใจของแต่ละคนพัฒนาไปในจังหวะที่แตกต่างกัน บางคนอาจจะเก่งเรื่องความแข็งแรงทางกายภาพตั้งแต่แรก แต่ต้องใช้เวลานานกว่าจะเข้าใจเรื่องจังหวะและการควบคุมอารมณ์ ในขณะที่บางคนอาจจะเรียนรู้เทคนิคได้ช้าในตอนแรกแต่กลับมีวินัยและความอดทนที่เหนือกว่าเพื่อนในระยะยาว

เมื่อนักเรียนฝึกฝนไปได้สักระยะหนึ่ง โดยทั่วไปประมาณสามถึงหกเดือนขึ้นอยู่กับความสม่ำเสมอในการมาฝึก ผมจะเริ่มแนะนำให้พวกเขาได้สัมผัสกับ Kumite แบบเบา ๆ ก่อน หรือที่เรียกว่า Yakusoku Kumite ซึ่งเป็นการต่อสู้แบบกำหนดท่าทางล่วงหน้าเพื่อให้นักเรียนคุ้นเคยกับระยะและจังหวะการเข้าปะทะ ก่อนจะค่อย ๆ พัฒนาไปสู่การต่อสู้แบบอิสระที่มีการควบคุมความรุนแรงตามระดับความพร้อมของแต่ละคน ผมไม่เคยเร่งรัดให้นักเรียนคนไหนต้องเข้าสู่การต่อสู้แบบฟูลคอนแทคเต็มรูปแบบ ก่อนที่พวกเขาจะได้รับการประเมินอย่างรอบด้านทั้งจากตัวผมเองและจากทีมผู้ช่วยสอนภายในโดโจ เพราะการปะทะแบบเต็มรูปแบบเร็วเกินไปโดยที่พื้นฐานยังไม่แน่น ไม่เพียงแต่จะเพิ่มความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บเท่านั้น แต่ยังอาจทำลายความมั่นใจของเด็กจนถอดใจเลิกฝึกไปเลยก็ได้ ผมมองว่าการฝึกคาราเต้ที่ดีต้องเป็นเหมือนการปลูกต้นไม้ ไม่ใช่การสร้างตึกสำเร็จรูป เราต้องรดน้ำ พรวนดิน และรอให้รากแก้วแข็งแรงพอก่อนที่จะปล่อยให้ต้นไม้เผชิญกับพายุลูกใหญ่ของสังเวียนจริง

ผมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนในช่วงสิบปีที่ผ่านมา เกี่ยวกับทัศนคติของผู้ปกครองในกรุงเทพฯ ต่อการเลือกกิจกรรมเสริมให้ลูก เมื่อก่อนพ่อแม่ส่วนใหญ่มักเลือกกิจกรรมที่เน้นความอ่อนโยน ปลอดภัยแบบไม่มีการปะทะใด ๆ เลย แต่ในปัจจุบันผมพบว่าผู้ปกครองจำนวนไม่น้อยเริ่มเข้าใจว่า การให้ลูกเผชิญกับความท้าทายในระดับที่ควบคุมได้ ภายใต้การดูแลของผู้สอนที่มีความรับผิดชอบ กลับเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความเข้มแข็งทางจิตใจในโลกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

เหตุผลหนึ่งที่ผมได้ยินจากผู้ปกครองบ่อยที่สุดเมื่อพาลูกมาสมัครเรียนที่ IMAC Dojo คือความกังวลเรื่องปัญหาการถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียน หรือที่เรียกกันในปัจจุบันว่าการบูลลี่ ผู้ปกครองหลายท่านเล่าให้ผมฟังว่าลูกของพวกเขาถูกเพื่อนล้อเลียนเรื่องรูปร่าง ถูกผลักไสในสนามเด็กเล่น หรือถูกข่มขู่ทางวาจาจนไม่กล้าไปโรงเรียน ผมมักอธิบายให้ผู้ปกครองเข้าใจว่า คาราเต้แบบฟูลคอนแทคไม่ได้สอนให้เด็กก้าวร้าวหรือใช้ความรุนแรงกับผู้อื่นแต่อย่างใด ตรงกันข้าม มันสอนให้เด็กมีความมั่นใจในร่างกายของตัวเอง รู้ว่าตัวเองสามารถปกป้องตัวเองได้หากจำเป็นจริง ๆ และความมั่นใจนี้เองที่มักจะทำให้เด็กไม่ตกเป็นเป้าของการกลั่นแกล้งตั้งแต่แรก เพราะผู้ที่ชอบรังแกคนอื่นมักจะเลือกเป้าหมายที่ดูอ่อนแอและขาดความมั่นใจ

อีกประเด็นหนึ่งที่ผมมองว่าสำคัญไม่แพ้กันคือเรื่องของสมาธิและวินัย ในยุคที่เด็กเติบโตมาพร้อมหน้าจอสมาร์ทโฟนและความบันเทิงแบบฉับพลันทันใจ ผมพบว่าเด็กจำนวนมากที่มาฝึกที่โดโจของผมมีปัญหาเรื่องสมาธิและขาดความอดทนในการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้สำเร็จ แต่การฝึก Kihon ซ้ำแล้วซ้ำเล่านับร้อยนับพันครั้งในแต่ละท่า กลับเป็นเครื่องมือฝึกสมาธิที่ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะเด็กจะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับความน่าเบื่อของการฝึกซ้ำ จนกว่าร่างกายจะจดจำท่วงท่าได้เองโดยอัตโนมัติ และเมื่อพวกเขาผ่านจุดนั้นไปได้ ความอดทนที่ฝึกฝนมาในโดโจก็มักจะถูกนำไปใช้ในชีวิตด้านอื่น ๆ ด้วย ไม่ว่าจะเป็นการเรียนหนังสือหรือการทำกิจกรรมที่ต้องใช้ความพยายามต่อเนื่องในระยะยาว

ผมเองในฐานะพ่อที่ผ่านประสบการณ์นี้มาโดยตรงกับลูกทั้งสี่คน อยากบอกผู้ปกครองทุกท่านที่กำลังลังเลว่าจะให้ลูกเริ่มฝึกคาราเต้แบบฟูลคอนแทคหรือไม่ ว่าสิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การตัดสินใจแทนลูกทันที แต่คือการพาลูกไปสัมผัสบรรยากาศจริงในโดโจก่อน ให้พวกเขาได้เห็นเด็กคนอื่นฝึกฝน ได้ยินเสียงตะโกนคำสั่งจากครูผู้สอน ได้กลิ่นเหงื่อและความมุ่งมั่นที่ลอยอยู่ในอากาศ แล้วถามความรู้สึกของลูกเองว่าพวกเขารู้สึกอย่างไร เพราะท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าพ่อแม่จะอยากให้ลูกแข็งแกร่งแค่ไหน หากตัวเด็กเองไม่มีแรงจูงใจภายในที่จะฝึกฝนต่อเนื่อง การบังคับก็จะไม่มีวันได้ผลลัพธ์ที่ยั่งยืน

Karate Shinkyokushin Bangkok มีหลายบริบทการฝึก ผู้ปกครองจึงควรเปรียบเทียบสถานที่ ตาราง ขนาดคลาส วิธีดูแลผู้เริ่มต้น และความชัดเจนของสังกัด ไม่ควรตัดสินจากคำว่า Full Contact เพียงอย่างเดียว

IMAC Dojo ใช้คำว่า Shinkyokushin Karate Ladprao 101 เพื่อบอกพื้นที่ให้บริการ และฝึกตามแนวทาง WKO Thailand Branch ภายใต้ Shihan Fumiaki Frank Nagashima

ค่าเรียนปัจจุบันมีตัวเลือกเริ่มต้น 800 บาท ทั้งคลาสกลุ่มและ Private ตามรูปแบบที่กำหนด โปรดตรวจตาราง ราคา และเงื่อนไขล่าสุดบนหน้าคอร์สก่อนเดินทาง

Full Contact มีความเสี่ยงจากการปะทะจริง จึงไม่ควรรับรองว่าเด็กหรือผู้ใหญ่จะไม่บาดเจ็บ ความเหมาะสมขึ้นกับพื้นฐาน อายุ สุขภาพ การจับคู่ และการควบคุมของครู

คลาสผู้เริ่มต้นที่เหมาะสมควรเริ่มจากท่ายืน การเคลื่อนที่ Kihon การควบคุมระยะ และแบบฝึกที่กำหนด ก่อนเพิ่มแรงหรือความไม่แน่นอนของ Kumite

ผู้ปกครองควรถามว่าเด็กสามารถหยุดพักหรือปฏิเสธคู่ฝึกได้หรือไม่ ครูตอบสนองต่ออาการเจ็บอย่างไร และคลาสทั่วไปแยกจากการเตรียมแข่งขันอย่างไร ผู้มีอาการเจ็บเดิมควรขอคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญที่เหมาะสม

เมื่อผมย้อนกลับไปมองเส้นทางที่ผ่านมาทั้งหมด ตั้งแต่วันที่ผมเป็นแค่พ่อที่นั่งรออยู่ริมสนามฝึกมองลูก ๆ หายใจหอบอยู่ในชุด Gi เปื้อนเหงื่อ จนถึงวันที่ผมได้ยืนในฐานะผู้ก่อตั้งโดโจของตัวเอง ผมยิ่งเข้าใจลึกซึ้งมากขึ้นว่า Shinkyokushin Karate ไม่ใช่แค่ศิลปะการต่อสู้ที่สอนให้คนเตะต่อยเก่งขึ้นเท่านั้น แต่มันคือระบบความคิดที่หล่อหลอมมนุษย์คนหนึ่งให้เข้าใจขีดจำกัดของตัวเอง และเรียนรู้ที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดนั้นไปทีละเล็กทีละน้อยอย่างมีวินัย ประวัติศาสตร์ขององค์กรที่ผมเล่าให้ท่านฟังตลอดบทความนี้ ทั้งช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่านหลังการจากไปของโอยามะ การรวมตัวกันของกลุ่มผู้ดูแลสาขา และการส่งไม้ต่อจากรุ่นสู่รุ่นจนมาถึงยุคของมิโดริ ไม่ได้มีไว้เพื่อทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกสิ้นหวังในวงการคาราเต้แต่อย่างใด ตรงกันข้าม ผมอยากให้ท่านเห็นภาพที่ครบถ้วนและเป็นจริงที่สุด เพื่อจะได้เข้าใจว่าทุกสถาบันที่ยิ่งใหญ่ในโลกล้วนต้องผ่านช่วงเวลาแห่งการทดสอบมาก่อนจะแข็งแกร่งขึ้นในวันนี้

สิ่งที่ผมยึดมั่นเสมอมาตลอดหลายปีที่ฝึกฝนและสอนวิชานี้คือ คุณค่าแท้จริงของ Shinkyokushin Karate ไม่ได้อยู่ที่ใครเป็นผู้นำองค์กร ไม่ได้อยู่ที่เรื่องเล่าที่ถูกส่งต่อกันมา แต่อยู่ที่ช่วงเวลาที่นักเรียนคนหนึ่งยืนอยู่หน้ากระจกฝึกท่า Kihon ซ้ำเป็นครั้งที่ร้อยในเย็นวันหนึ่ง จนร่างกายจดจำได้เองโดยไม่ต้องคิด และอยู่ที่ช่วงเวลาที่เด็กคนหนึ่งที่เคยกลัวการปะทะจนร้องไห้ กลับยืนขึ้นมาสู้ต่อได้อย่างมั่นคงในสัปดาห์ต่อมา นั่นแหละคือแก่นแท้ของวิชานี้ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ผมในฐานะผู้ก่อตั้ง IMAC Dojo และในฐานะพ่อคนหนึ่งที่เดินทางในเส้นทางนี้มาพร้อมกับภรรยาและลูกทั้งสี่คน อยากเชิญชวนท่านผู้อ่านทุกท่านที่กำลังลังเลใจ ไม่ว่าจะเพื่อตัวเองหรือเพื่อลูกหลาน ให้ลองมาสัมผัสบรรยากาศการฝึกจริงสักครั้ง ก่อนที่จะตัดสินใจว่าเส้นทางนี้เหมาะกับท่านหรือไม่ เพราะไม่มีคำอธิบายใดจะทดแทนความรู้สึกของการได้ยืนอยู่ในโดโจ ได้ยินเสียงตะโกนคำสั่ง ได้กลิ่นเหงื่อของความมุ่งมั่น และได้สัมผัสความท้าทายเล็ก ๆ ที่ในที่สุดจะกลายเป็นความแข็งแกร่งทั้งกายและใจที่ท่านไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีอยู่ นั่นคือของขวัญที่ Shinkyokushin Karate มอบให้กับผมและครอบครัวของผมมาโดยตลอด และนั่นคือสิ่งที่ผมอยากส่งต่อให้กับคนไทยทุกคนที่พร้อมจะก้าวเข้ามาในโลกนี้ด้วยใจที่เปิดกว้างและมุ่งมั่นอย่างแท้จริง